บทที่ 117 พี่น้องพบกัน

ญาณิดามองดูสิ่งเหล่านั้นด้วยความเงียบงัน อย่างมากเธอก็ยอมตักอาหารเข้าปากเพียงคำสองคำเมื่อถูกเขายืนกรานกึ่งบังคับทางสายตา

เขายังมอบดอกแก้วที่เธอโปรดปราน รวมถึงเข็มกลัดเพชร สร้อยคอ และของมีค่าอีกมากมาย

ทว่าความพยายามทั้งหมดนั้นกลับจมหายไปราวกับโยนหินลงมหาสมุทร

ความอดทนของวินทร์ร่อยหรอลงทุกที ใบหน้าคมค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ